Antenin Ölümü

Tembellik mi denir, bedeni kapatmak mı denir, kafa dinlemek mi denir, mayışmak mı denir, bilmem. Ben kanepeye uzanıp televizyon seyretmesini seviyorum. Ama bütün gün değil, mütemadiyen günde 3-4 saat, o da en fazla. Zaten her gün yapamıyorum. Fakat bu çok keyifli. Sanırım televizyonun başına gidip, anteni düzeltme derdi bitti biteli, epey yaydık götü. Şimdi kahve almak için ayağa kalkıyorum, siz de burçak tarlasında avuçlarınıza bir bakın hele.

altını aramak?

beyaz gemi'den selamlar.

yaşam karşı durmaksa yaşanan yalanlara, bu geceden de geçtik ey dost. dost derken öyle birisini kasdetmiyorum elbette. ha bir kişiyi parmakla gösteriyor olabilirim, karşı dururken.

sabah 6 kahvesini, en yakın camii imamının şerefine kaldırıyorum. uykuya giriş düğmesi falan yok sanırım bünyenin. ayar olmaması güzel. planlı yaşama ve spontane gelişmeler arasındaki paradoksun açıklamasını da yakında yapacağım. ama yapamazsam ey dost! kızma ne olur. biliyorum, kahvaltıda patates kızartması yiyenleriniz var. gördüm. bildim.

evde yedi tane tuzluk var. seslenme ne olur sarımsaklara. yoğurdu hiç eksik ettik mi masaya?

Melodik Doksanlar

yaşar, gel benimle, 1995

söz ve müzik: yaşar günaçgün
düzenleme : tansel doğanay, sarp özdemiroğlu
elektro ve akustik gitarlar : erkan oğur
vokaller : yaşar günaçgün, berna keser


Videoyu izlemek için, şu programı kullanabilirsiniz.
Sesinizi duyurmak için ise, burayı.

Yerden taş çektim, okey mi?

Ölsem değişmem

dizi izlerken

dizi izlerken ağlamayı nereden gördüğümü hatırlamıyorum. fakat film izlerken ağlamaktan daha garip belki bir alt seviyede bir şey olduğunu söyleyebilirim. yine de, bunun zamanlama ile alakası var gibi. yalan rüzgarı izlerken ağlar mı insan şimdi mesela. olmaz yani. artık yalan rüzgarına ağlanacak bir yerde değiliz. denk geldiği zaman ihtiyaç olabileceği gibi bir sonuca vardık biz ailecek. yani neye-hangi dizide bu reaksiyon çıkıyor önemli tabi de, hor görmeyeceğiz garipleri. olay budur.